Ρήσεις του Αγίου

Το βίντεο έγινε από τους μαθητές Λάζαρο Λαζαρίδη και Αναστάσιο Τικταπανίδη

Χαρίσματα του Οσίου Γεωργίου και συμβουλές

Από τη μαθήτρια Συμεωνίδου Δέσποινα

Ο ΟΣΙΟΣ  ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΤΗΣ ΔΡΑΜΑΣ

Ο μακάριος Γέροντας Γεώργιος καταγόμενος από τον Πόντο γνώρισε από πολύ νωρίς την ορφάνια και την μοναξιά. Μετά από διώξεις και φυλακίσεις από το άθεο καθεστώς της Γεωργίας, φθάνει στην Ελλάδα, όπου ζώντας ασκητικά και με θερμή πίστη, χαριτώνεται ο ταπεινός και άξιος λειτουργός του Υψίστου με χαρίσματα διακρίσεως, διοράσεως, προοράσεως και προφητείας.

Σύντομα απέκτησε φήμη διακριτικού, διορατικού και προορατικού Γέροντος. Πολύς κόσμος ερχόταν από μακριά για να γνωρίσει και να συμβουλευθεί τον νεαρό ιερομόναχο. Το 1923 από την Τυφλίδα μεταβαίνει στο Σουχούμ. Στις συχνές θείες λειτουργίες του μνημόνευε πολλά ονόματα. Στο κελλί του μελετούσε και προσευχόταν συνεχώς. Η εγκράτεια, η άσκηση, η αγρυπνία και η νηστεία ήταν αδιάκοπες. Οι προφητείες του εκπληρώνονταν. Όλοι τον πλησίαζαν ως άγιο. Το 1929 καταφέρνει να έλθει στην Ελλάδα.

Ο μακάριος Γέροντας Γεώργιος καταγόμενος από τον Πόντο γνώρισε από πολύ νωρίς την ορφάνια και την μοναξιά. Μετά από διώξεις και φυλακίσεις από το άθεο καθεστώς της Γεωργίας, φθάνει στην Ελλάδα, όπου ζώντας ασκητικά και με θερμή πίστη, χαριτώνεται ο ταπεινός και άξιος λειτουργός του Υψίστου με χαρίσματα διακρίσεως, διοράσεως, προοράσεως και προφητείας.

Ο π. Γεώργιος ήταν ακόμη προικισμένος με πολλά θεϊκά χαρίσματα. Αυτό όμως δεν ήταν πιστευτό από όλους τους ιερείς. Ένας δε εξ αυτών, ο πνευματικός Παπα-Χαράλαμπος συνιστούσε στα πνευματικά του παιδιά να μην επισκέπτονται ούτε να συμβουλεύονται τον π. Γεώργιο. «Ήρθες επιτέλους, παπα-Χαράλαμπε;», του είπε κάποτε ο Γέροντας μόλις τον αντίκρυσε. Τότε ο παπα-Χαράλαμπος έκπληκτος που τον γνώριζε χωρίς κάν να τον ξαναδεί και μετανοημένος για τη συμβουλή που είχε δώσει στα πνευματικά του τέκνα, έσκυψε και του φίλησε το χέρι.

Ο π. Γεώργιος ως Θεοφόρος και Θεόπτης ήταν υπέρμαχος της ορθόδοξης εκκλησιαστικής διδασκαλίας της εμψύχωσης του ανθρωπου «εξ άκρας συλλήψεως» (=δηλ. από τη πρωταρχική στιγμή της συλλήψεως του ανθρωπίνου εμβρύου υπάρχει σ' αυτό ψυχη),μιας διδασκαλίας που έχει διατυπωθεί δογματικά ως «Όρος Πίστεως» της Γ΄Οικουμενικής Συνόδου αναφορικά με τη Σύλληψη-Ενανθρώπηση του Θεανθρώπου Κυρίου. Γι’ αυτό και καταδικάζει το έγκλημα των αμβλώσεων.
            Ο Γέροντας συμβουλεύοντας τα πνευματικά του παιδιά τονίζει ότι πρέπει να νηστεύουν σωστά, γιατί η νηστεία είναι μια άσκηση για τον χριστιανό. Είναι λάθος να νηστεύεις, έλεγε, μια εβδομάδα στην αρχή και μια εβδομάδα στο τέλος της νηστείας. Πάνω σ’ αυτό το θέμα ανέφερε μια μέρα και το εξής παράδειγμα: «Όταν είσαι πάνω σε μια γέφυρα και βρέχει δυνατά κι έχεις απλωμένο ένα σχοινί κι αρχίζεις να το μαζεύεις, επειδή βρέχεσαι δεν το κόβεις για να φύγεις, αλλά περιμένεις να το μαζέψεις όλο κι άς βρέχεσαι.

Τόνιζε ακόμη ο π. Γεώργιος ότι οι ανάδοχοι δεν πρέπει να μαλώνουν και ότι ο κάθε χριστιανός πρέπει να βαφτίσει το λιγώτερο τρία παιδιά. Το καθήκον του νουνού, έλεγε, είναι να μαθαίνει στα βαφτιστικά του από μικρά να πηγαίνουν Εκκλησία, να κοινωνούν τακτικά, να ακολουθούν το σωστό δρόμο, να γίνουν καλοί άνθρωποι και χριστιανοί.

Η οσιακή μορφή του Γέροντα και μετά την μακάρια κοίμησή του συνεχίζει να μιλά στις καρδιές πολλών πιστών και μάλιστα με σημεία δυνατά, να παρηγορεί κι ενισχύει ψυχές διψώντων. Η ευλάβεια όλων, που φανερώνεται με διαφόρους τρόπους και με την διήγηση της ωφέλειας, που έλαβαν από την ανάγνωση της ευρύτατα κυκλοφορούσης βιογραφίας του, είναι η καλύτερη μαρτυρία της και μετά θάνατον μυστικής προσφοράς του. Όσοι τον επικαλούνται θερμά δεν απογοητεύονται εύκολα. Απλοί, φτωχοί και άσημοι, μοναχοί και λαϊκοί, αλλά συνήθως ευσεβείς και ταπεινοί άνθρωποι, όπως ο Γέροντας, είναι οι αναγνώστες του θαυμαστού βίου του, που συγκινεί και κατανύσσει. Η δίχως έμμονη εκζήτηση ονείρων, οραμάτων και θαυμάτων, αλλά η ειρηνική και ευφρόσυνη παρουσία αυτών στους επικαλουμένους το όνομά του φανερώνει την γνησιότητα και την αξία τους.

Η μοναχή Μαρία, από Μονή της Καλαμάτας, μετά την ανάγνωση του βίου του Γέροντα, πήρε ευλογία να επισκεφθεί το μοναστήρι του. Το ταξίδι ήταν πράγματι καθοδηγούμενο από τον Γέροντα, αφού όλα ευκολύνθηκαν κι έφτασε άνετα κι αίσια στο μοναστήρι. Στον ναό που δεν λιβάνιζαν αισθάνθηκε άρρητη ευωδία και στο δωμάτιο του ξενώνα που φιλοξενείτο είδε θαυμαστό φως, που της προκάλεσαν κατάνυξη και δέος για την ουράνια επίσκεψη και την εξαίσια υποδοχή στο μοναστήρι του. Η παρουσία του Γέροντα ήταν αισθητή στον ιερό χώρο. Προσκυνώντας στο τάφο του πείσθηκε πως είχε γνωρίσει ένα μεγάλο προστάτη στην ζωή της, ένα καινούργιο μεσίτη στον Θεό και πως η Μονή φυλάγει έναν πολύτιμο θησαυρό, γι΄ αυτό και νοερά κι΄ ευγνώμονα βρίσκεται εκεί, όπως και πολλές φιλομόναχες ψυχές.

 Η συλλογή του υλικού έγινε από το βιβλίο  Ο ΟΣΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΤΗΣ ΔΡΑΜΑΣ του Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου,έκδοσις Ιερά Μονή Αναλήψεως του Σωτήρος,Ταξιάρχες Δράμα 

Εργασία του Θρασύβουλου Γεωργιάδη

Ο άγιος Γεώργιος Καρσλίδης γεννήθηκε το 1901 στην Αργυρούπολη Πόντου και το βαφτιστικό του όνομα ήταν Αθανάσιος.Έμεινε από μικρός ορφανός και μάλιστα οι γονείς του πέθαναν την ίδια ημέρα. Όμως, αμέσως φανερώθηκαν τα σημεία της κλήσεως και της χάριτος. Γαλουχημένος από την ευσεβέστατη γιαγιά του με την παραδειγματική ποντιακή ευσέβεια, μόλις στάθηκε στα πόδια του και άρχισε να μιλάει έδειξε ότι διέφερε των άλλων παιδιών και ότι ήταν αφοσιωμένος στον Θεό. Παιδί ακόμα, προσεύχονταν συνεχώς και έκανε νηστείες.Το ίδιο πνευματική ήταν και η μικρή του αδερφή, Άννα.Μετά τον θάνατο της γιαγιάς του η μικρή Άννα πήγε να μείνει στους γείτονες,εκοιμήθη όμως σε νεαρή ηλικία,ο Αθανάσιος με το μεγάλο αδελφό του,πήγαν με τον παππού τους σε άλλη πόλη,εκεί ο Αθανάσιος ξενοδούλευε  και τα χρήματα τα έδινε στον αδελφό του.Βρέθηκε σε κάποιον τούρκο,που τον είχε για τσομπάνο,έβλεπε συνέχεια οράματα,μια μέρα είδε τρείς ιερωμένους και τους ακολούθησε γιατί του άρεσαν οι ψαλμωδίες τους και έχασε τα πρόβατα, το είπε στον τούρκο,αυτός óχι μόνο δεν τον τιμώρησε αλλά τον πήγε σε μια καταπακτή και του έδειξε μια ολόκληρη εκκλησία,ήταν κρυπτοχριστιανός,του είπε, εσύ είσαι για μοναστήρι.

         Μια μέρα που ο άγιος προσευχόταν μόνος του, του παρουσιάστικε ένας καβαλάρης και τον πήρε μαζί του,ήταν ο άγιος Γεώργιος Τροπαιοφόρος του οποίου το όνομα θα λάμβανε αργότερα και θα ήταν ο φύλακας του.

     Δόκιμος μοναχός έγινε σε ηλικία μόλις εννέα ετών.Η κουρά του σε Μοναχό έγινε το 1919  σε ηλικία 18 ετών και στην συνέχεια χειροτονήθηκε Διάκονος.

         Τις τραγικές ημέρες του διωγμού της Εκκλησίας από τους κομμουνιστές στην Γεωργία, ο νεαρός Ιεροδιάκονος συνελήφθη ως «εχθρός του λαού», υπέστη φυλακίσεις, ταπεινώσεις, ευτελισμούς, δημόσιες διαπομπεύσεις και ανήκουστους βασανισμούς. Καταδικάσθηκε μάλιστα σε θάνατο και τουφεκίστηκε, αλλά διεσώθη θαυματουργικώς!

        Το 1925 χειροτονήθηκε Πρεσβύτερος και Πνευματικός, ενώ το 1929 πήγε, μετά από πολλές περιπέτειες στη Σίψα της Δράμας, όπου έζησε τα τελευταία τριάντα, από τα πενήντα οκτώ χρόνια της ζωής του.

         Καταδικάσθηκε και πάλι σε θάνατο απο τους Βούλγαρους το 1941 και σώθηκε και πάλι θαυματουργικώς, για να συνεχίσει την Οσιακή του ζωή μέχρι την ημέρα της κοίμησης του,στις 4 Νοεμβρίου 1959.

          Το τελευταίο του καλοκαίρι ο άγιος το πέρασε όπως συνήθιζε στο Λιβαδερό.Επέστρεψε στο μοναστήρι τον Σεπτέμβριο.Τον επισκεύτηκε ένα πνευματικό του παιδί και ο γέροντας του μίλησε για τον επικείμενο θάνατό του και του έδωσε ένα ενθύμιο,λεγοντάς του ότι εγώ δεν θα είμαι εδώ στην γιορτή σου. Τότε το πνευματικοπαίδι του ,του είπε που θα είσαι γέροντα και του απάντησε μέχρι τότε εγώ δεν θα είμαι στην ζωή. Τον παρακάλεσαν να το μεταφέρουν στην Αθήνα για θεραπεία,αρνήθηκε επίμονα και είπε,”εγώ εδώ  πρέπει να πεθάνω”.

  Φώναξε αυτήν που τον φρόντιζε,μάνα Αργυρώ, έτσι την έλεγε και της ζήτησε να φωνάξει όλους τους γνωστούς του,για να τους αποχαιρετήσει και να της πεί,τις τελευταίες του επιθυμίες.Ζήτησε οι γυναίκες και τα κορίτσια να μην φορέσουν μαύρα, αλλά να βάλουνε μια άσπρη μαντήλα στο κεφάλι τους και τα κορίτσια μια άσπρη κορδέλα.Κανένας καθισμένος μέσα στην εκκλησία να είστε όλοι όρθιοι.Θα κάνετε φαγητά πέντε καζάνια και επτά φούρνους ψωμιά και θα κεράσετε όλο τον κόσμο,εσύ θα είσαι δίπλα  όταν θα με βάζετε στο μνήμα μετά απο τρεις μέρες, τρείς επίσκοποι να έρθουν,τρία μερόνυχτα να με κρατήσετε και θα σας δείξω πολλά σημεία.Τρείς φορές να με γυρίσετε γύρω απο το εκκλησάκι μου.Ζήτησε να τον ακουμπήσουν απευθείας στο χώμα και σε ερώτηση της μάνας Αργυρώς πώς θα ξέρουν ότι έχεις πεθάνει.;"Αν αυτά τα δύο κυπαρίσσια λυγίσουν επάνω μου έφυγα απο την ζωή αν δεν λυγίσουν, είμαι ακόμα ζωντανός".Έτσι και έγινε,με το που τον ακούμπησαν στο χώμα  τα δύο κυπαρίσσια λύγισαν επάνω του, ενώ πουλιά πετούσαν  πάνω απο τον τάφο του σαν ένδειξη λύπης για τον θάνατό του. Τον έθαψαν  ανάμεσα στα δυο κυπαρίσσια.Είχε αναφέρει οτι όταν φύγει θα τους βρεί συμφορά, θα τον ακολουθήσει ένα απο τα εφτά ορφανά απο μητέρα. Δυο μήνες μετά την κοίμησή του,σκοτώθηκε η μικρή τους αδελφή και στο φέρετρο που είχαν κάνει για τον όσιο,έβαλαν τη μικρή αδελφή για να την μεταφέρουν στο νεκροτομείο. Ήξερε πότε θα πέθαινε και τις τελευταίες 40 ημέρες δεν έτρωγε σχεδόν τίποτα,εκτός απο κάτι μικρά,πικρά αχλάδια όσο για να βρέχει λίγο το στόμα του.Ήταν χαράματα της 4ης Νοεμβρίου 1959 ημέρα Τετάρτη,στο λιτό και απέριττο κελλί του της ιεράς μονής Αναλήψεως του Σωτήρος που  ο ίδιος με πολλούς κόπους είχε ιδρύσει.Παρέδωσε ήσυχα,γαλήνια και αθόρυβα το πνεύμα του στον

 Κύριο και Θεό του.Ήταν 58 ετών.Η είδηση της κοιμήσεως του έγινε γρήγορα γνωστή και ας μην υπήρχαν τότε σύγχρονα μέσα ενημέρωσης.Έδωσε εντολές και για την εκταφή του,είπε οτι θα δώσει σημάδια για το πότε θα είναι η ώρα και ο σεβασμιώτατος κατά την εκταφή του θα είναι πόντιος. Όταν ανεπαύθη  και τον είχαν  νεκρό μέσα στο εκκλησάκι του,κάποιος είδε έναν  ολοφώτεινο Άγγελο να στέκεται στη άκρη του λειψάνου του.Όσοι ήταν άξιοι,τον είδαν,οι υπόλοιποι μόνο το άκουσαν.Απο το κελάκι του τα πνευματικά του παιδιά,έβλεπαν να λάμπει ένα φώς άυλο,υπερκόσμιο και δυνατό.Πήγαν στον σεβασμιώτατο να του αναφέρουν τις τελευταίες επιθυμίες του οσίου.Ο σεβασμιώτατος,επηρεασμένος απο κάποια πρόσωπα,ήταν σε όλα αρνητικός.Έτσι ετοίμασαν ένα πρόχειρο φέρετρο,που το έντυσαν εσωτερικά με μαύρο ύφασμα και το στήριξαν σε δυο καρέκλες κάτω απο τον πολυέλαιο της εκκλησίας.Τη νύχτα οι γυναίκες έκαναν αγρυπνία δίπλα στο λείψανό του.Το πρωί έγινε η ταφή του.Τελικά ο σεβασμιώτατος πείστηκε απο τον π.Βασίλειο και ήρθε στην εξόδιο ακολουθία.Έβγαλαν το νεκρό σώμα του οσίου απο το φέρετρο,για να το πάνε στον τάφο.Τελευταία στιγμή ξαναπαρακάλεσαν τον σεβασμιώτατο και επέτρεψε να αφαιρέσουν το φέρετρο.Τύλιξαν τον όσιο με τον ωραίο μανδύα του με τους  χρυσούς αγγέλους.Την ώρα που τον τοποθετούσαν στο μνήμα έφυγε ο “αέρας” απο το πρόσωπό του και οι παραυρισκόμενοι το είδαν που ήταν ωχρό ,φωτεινό και τα χείλη του κατακόκκινα.Ο κόσμος στην κηδεία ήταν πάρα πολύς. Είναι γεγονός πως ο όσιος ενώ περιστοιχιζόταν απο πολύ κόσμο που τον αγαπούσε,αισθανόταν μόνος του,μια αγία μοναξιά.Έλεγε''πολλά τα πρόβατα αλλά πολύ λίγο το γάλα''.Μ'αυτό ήθελε να πεί πολλοί οι πιστοί αλλά λίγοι πιστεύουν βαθιά. Τα χρόνια περνούσαν και στη μονή ήρθαν να μονάσουν αρκετές αδελφές,που έμελε να ζήσουν την ανακομιδή των λειψάνων του.Όλοι αναρωτιόταν πότε θα δώσει σημάδι.Η σοφή Γερόντισσα Ακυλίνα μαζί με τις υπόλοιπες μοναχές διατηρούσαν ακοίμητο το καντήλι του,αυτό συνεχίζεται  μέχρι και σήμερα δεν σβήνει ποτέ.  

 Τα πρώτα χρόνια όσοι επιχείρησαν να ανοίξουν τον τάφο του έφυγαν άπρακτοι,γιατί ο άγιος δεν τους το επέτρεψε.Αναφέρεται ότι και φωτιά βγήκε σε εκείνους που θέλησαν βιαστικά και επιπόλαια να πραγματοποιήσουν την εκταφή του.Η σοφή Γερόντισσα Ακυλίνα δεν βιαζόταν προσευχόταν και ανέμενε υπομονετικά.Την ημέρα που η σεπτή ιεραρχία της εκκλησίας της Ελλάδος επρόκειτο να εκλέξει επίσκοπο Δράμας,στην θέση του αειμνήστου κυρού Διονυσίου και στο άκουσμα ότι ο νέος τους επίσκοπος κ.Παύλος ήταν Πόντιος άρχισε να δίνει σημάδια.Ο νέος επίσκοπος ανακοίνωσε στις μοναχές τον διακαή του πόθο για την εκταφή του οσίου,γνώριζε καλά τον βίο του και του έτρεφε μεγάλη ευλάβεια.Περνούσαν τα χρόνια  δίχως να φαίνεται σημείο για την εκταφή του και κανείς δεν έπαιρνε κουράγιο να “βγάλει”τον Γέροντα.Τον οκτώβριο του 2005 έγινε η πρώτη αναφορά,στην επίσκεψη του στη μονή ανήμερα των Εισοδίων,ήρθε στη Γερόντισσα Ακυλίνα,ο Σεβασμιώτατος και ταπεινά είπε τον λογισμό του.Η γερόντισσα αποφασιστικά του είπε, σύντομα, να προλάβω και εγώ που είμαι μεγάλη.Έκαναν κάθε βράδυ παρακλήσεις στον γέροντα και κομποσχοίνια.Ο τάφος του ευωδίαζε που και που και ήρθαν όλα να γίνουν βολικά στην απόδωση της Υπαπαντής.Την παραμονή στις 4μ.μ. έκλεισε το μοναστήρι, με κομπρεσέρ,βαριό και πολύ προσευχή, μέσα στην παγωνιά και με χιόνι να πέφτει έγινε η αρχή,αλλά έσπασε το κομπρεσέρ και αρχίσανε οι λογισμοί. Το άλλο πρωί στις 4π.μ. έγινε η Ακολουθία,ήρθε και ο επίσκοπος να ευλογήσει το άγγιγμα του Αγίου. Ήταν 9 το πρωί, το τοπίο παγωμένο που θύμιζε Ρωσία απο όπου ήρθε,η ατμόσφαιρα αναστάσιμη!! Ήταν 9/2/2006, 46 έτη  μετά τη μακαρία κοίμησή του,που πραγματοποιήθηκε η ανακομιδή των τιμίων λειψάνων του.Ευωδίασε όλο το μοναστήρι!! Αυτό συμβαίνει και στη γιορτή του κάθε χρόνο!!                                      

Το γεγονός της αγιοκατατάξεως του οσίου πατρός ημών Γεωργίου αποτελεί σημαντικό σταθμό στην ιστορία της ιεράς Μητροπόλεως Δράμας,μετά την αναγνώριση της αγιότητος του,απο τον  Δράμας εθνοιερομάρτυρα Μητροπολίτου  Σμύρνης Χρυσοστόμου Καλαφάτη (1922). Μετά την ανακομιδή των αγίων λειψάνων όπου εφάνησαν ζωηρά τα σημεία της πλούσιας χάριτός του και τις δέουσες ενέργειες του Σεβασμιωτάτου  Μητροπολίτου Δράμας κ.Παύλου, προς την Ιερά  Σύνοδο της 31/8/2007 πρός το Οικουμενικό Πατριαρχείο,η αναγνώριση της αγιότητος  του οσίου Γεωργίου Καρσλίδη στις 18/3 /2008.    

Στις μέρες μας η ζωντανή παρουσία του ταπεινού ασκητού της Σίψας Γεωργίου Καρσλίδη είναι γεγονός. Πολλές οι μαρτυρίες των επισκεπτών καθημερινά. Έρχονται άρρωστοι και φεύγουν υγιείς, έρχονται άτεκνοι και επιστρέφουν με τα τέκνα τους για να προσκηνύσουν και να ευχαριστήσουν τον Άγιο,πολλά απο αυτά τα παιδιά παίρνουν το όνομα του Αγίου.

                                        

            

                                                                                    Θρασύβουλος Γεωργιάδης

                                                                          

Η καταγωγή και τα βασανιστήρια του Αγίου.

                       

Άγιος Γεώργιος ο Καρσλίδης

           Η καταγωγή του από την Αργυρούπολη του Πόντου

       Ο Όσιος Γεώργιος Καρσλίδης γεννήθηκε το 1901 μ.Χ. στην Αργυρούπολη του Πόντου (έδρα της Ιεράς Μητρόπολης Χαλδίας) και το βαφτιστικό του όνομα ήταν Αθανάσιος.

              

Η ζωή του μετά το θάνατο των γονιών του

             Έμεινε από μικρός ορφανός και μάλιστα οι γονείς του πέθαναν την ίδια ημέρα. Όμως, αμέσως φανερώθηκαν τα σημεία της κλήσεως και της χάριτος. Γαλουχημένος από την ευσεβέστατη μάμμη του με την παραδειγματική ποντιακή ευσέβεια, μόλις στάθηκε στα πόδια του και άρχισε να μιλάει έδειξε ότι διέφερε των άλλων παιδιών και ότι ήταν αφοσιωμένος στον Θεό. Παιδί ακόμα, προσεύχονταν συνεχώς, έκανε νηστείες και επτά χρονών πήγε και προσκύνησε την Παναγιά του Σουμελά. Δόκιμος μοναχός έγινε σε ηλικία μόλις εννέα ετών.

                                        

Η κουρά του ως μοναχού                                                     

Η κουρά του σε Μοναχό έγινε το 1919 μ.Χ. σε ηλικία 18 ετών και στην συνέχεια

χειροτονήθηκε    Διάκονος.                                                                                                          

   

  Τα βασανιστήρια και οι διωγμοί που υπέστη στη Γεωργία

Τις τραγικές ημέρες του διωγμού της Εκκλησίας από τους κομμουνιστές στην Γεωργία, ο νεαρός Ιεροδιάκονος συνελήφθη ως «ἐχθρὸς τοῦ λαοῦ», υπέστη φυλακίσεις, ταπεινώσεις, ευτελισμούς, δημόσιες διαπομπεύσεις και ανήκουστους βασανισμούς. Καταδικάσθηκε μάλιστα σε θάνατο και τουφεκίστηκε, αλλά διεσώθη θαυματουργικώς!

Απολυτίκιον Αγίου Γεωργιίου του Καρσλίδη

Σταυροφόρω τώ βίω τώ Θεώ ευηρέστησας, τον ζυγόν Χριστού επιλέξας,

χριστοφόρε πατήρ ημών Γεώργιε. Τη κέλλη εγχρονίζων αθλητά, φωτί

θεογνωσίας ηύγασας. Προς Χριστόν γάρ επορεύθης και αυτώ νύν

συναγάλλεσαι. Χάριτι του Πανοικτίρμονος Θεού, ήρας Σταυρόν

φωτοπάροχον καί παρρησίαν εχων προς Χριστόν, τούτον ικέτευε.

 Αχθοφορίδου Ευαγγελία, Θωμαίδου Παναγιώτα,Τσοκακσιδου. Σοφία και Αντωνιάδου Δέσποινα 

Χαρίσματα προφητικά και η φιλανθρωπία του Οσίου Γεωργίου

1.Χαρίσματα προφητικά

 Ο Άγιος Γέροντας Γεώργιος  προφήτευε συχνά .Πολλές από τις  προφητείες του επαληθεύονται κάθε τόσο. Έλεγε λοιπόν  ο Άγιος Γέροντας: «Θα έρθει εποχή που τα σίδερα θα σκοτώνουν τους νέους, χωρίς να γίνεται  πόλεμος» ( εννοούσε τα πολλά   θανατηφόρα τροχαία δυστυχήματα). Άλλοτε πάλι έλεγε:«Θα βλέπετε ωραία φρούτα και θα φοβάστε να  τα τρώτε(ο κίνδυνος των  φρούτων και των λαχανικών  εξαιτίας των φυτοφαρμάκων).Συχνά έλεγε στα πνευματικά του τέκνα που  τον  άκουγαν με  δίψα ψυχής: Μην το βλέπετε το μοναστήρι μου τόσο μικρό. Θα έρθει ώρα και θα απλωθεί σ' όλον τον κόσμο (πράγματι στο Μοναστήρι του καταφθάνουν καθημερινά  προσκυνητές από  όλο τον κόσμο).Άλλοτε πάλι έλεγε:Τα δικά μου τα πρόβατα θα φύγουν από  δω και θα έλθουν  άλλα (πράγματι μετά την κοίμησή του το μοναστήρι του έγινε γυναικεία μονή  και  ήλθε  και εγκαταστάθηκε  αδελφότητα) .

2.Φιλανθρωπία 

Μόλις νύχτωνε, έδινε σε διάφορους έμπιστους και δικούς του ανθρώπους τρόφιμα, χρήματα και πράγματα και τα μοίραζαν σε φτωχές πολύτεκνες και δυσκολεμένες οικογένειες.

Ό,τι έφερναν οι πιστοί στη Μονή, ο Γέροντας τα μοίραζε τη νύχτα στα σπίτια των απόρων κατοίκων της  περιοχής. Για τον εαυτό του δεν κρατούσε τίποτε. Ήταν τόσο  λιτοδίαιτος, που τα πνευματικά του τέκνα απορούσαν πώς ζούσε. Ορφανά, χήρες,φυλακισμένοι και αναξιοπαθούντες ήταν οι αποδέκτες των αγαθών   της Μονής. Ο ίδιος  φορούσε τριάντα  ολόκληρα χρόνια τα ίδια ρούχα .

  

Με τις λίγες οικονομίες που συγκέντρωνε αγόραζε υφάσματα και τα έστελνε εκεί που γνώριζε καλα ότι δεν έχουν τα αναγκαία ενδύματα.  Μερικές φορές καλούσε τα ίδια τα παιδιά και τους έδινε διάφορα πράγματα να τα πάνε στους γονείς τους .

Το Πάσχα έβαφε αυγά και μαζί με τις ευχές τα μοίραζε στους συγχωριανούς του.Ήταν συμπονετικός και στεναχωριόταν με την λύπη των συνανθρώπων του. Έκανε δώρα στους συναθρώπους του όταν αυτός δεν είχε τίποτα.

Πούλιου Κερασία  Μαρία  Ελισάβετ

Μαρτυρίες για τον Άγιο Γεώργιο Καρσλίδη

Η  ΖΩΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΚΑΡΣΛΙΔΗ

ΘΕΜΑ:Ο ερχομός του στην Ελλάδα , η εγκατάσταση στους Ταξιάρχες της Δράμας , η ίδρυση της μονής , η ασκητική ζωή του στη Σίψα.

Ο ιερομοναχός  Γεώργιος  Καρσλίδης γεννήθηκε το 1901 στην Αργυρούπολη . Όταν χειροτονήθηκε διάκονος  έλαβε το όνομα Συμεών . Το 1917 κειρείται μοναχός και μετά από λίγο ξεσπά η επανάσταση των Μπολσεβίκων στη Ρωσία και τότε αρχίζει το μαρτύριο του . Συλάβανε τους μοναχούς,τους δέσανε τα χέρια και τα πόδια, τους στήσανε σε ένα χαντάκι και τους εκτελέσανε . Μερικοί  σκοτώθηκαν εκτός από κάποιους στους οποίους ήταν και ο Άγ. Γεώργιος . Μια σφαίρα τον βρήκε στην καρδιά αλλά δεν τον χτύπησε γιατί φορούσε το  εγκόλπιο της Παναγίας το οποίο του το χάρισε η γιαγιά του . Η δεύτερη σφαίρα τον βρήκε στα πόδια και έμεινε σχεδόν παράλλητος.

Το 1925 μ.Χ. χειροτονήθηκε Πρεσβύτερος και Πνευματικός. Ἀπὸ τὴν Θεσσαλονίκη, ὅπου φθάνει στὶς 19 Ὀκτωβρίου 1929, μεταβαίνει στὴν Κατερίνη καὶ στὰ χωριὰ Ἁλώνια καὶ Κοῦκκος, Μικρὸ Δάσος τοῦ Κιλκὶς καὶ τέλος τὸ 1930 στὴν Σίψα τῆς Δράμας .Μετά από παράκληση των κατοίκων- του παραχωρήθηκε από τη Διεύθυνση Γεωργίας αγροτεμάχιο 5-6 στρεμμάτων. Εκεί, με τη βοήθεια της τοπικής κοινότητας ,  ίδρυσε το Μοναστήρι της Αναλήψεως του Σωτήρος και συγχρόνως χτίζεται και ο ξενώνας  όπου και έζησε το υπόλοιπό της ζωής του, ως το 1959.Παράλληλα πηγαίνει στο χωριό Λειβαδερό όπου μένει σε καλύβα από ξύλα και χόρτα . Σήμερα στη θέση της καλύβας βρίσκεται το παρεκκλήσι του Αγ. Γεωργίου.  Λόγω της αρετής του, έγινε ευρύτατα γνωστός και αναδείχτηκε σε μεγάλο γέροντα, διδάσκαλο και πνευματικό πατέρα πολλών ανθρώπων.

Το παλιό εκκλησάκι που λειτουργούσε ο Άγιος Γεώργιος

Η ελεημοσύνη του ήταν πάντοτε μυστική. Μόλις σκοτείνιαζε,έστελνε κρυφά μ΄ έμπιστους δικούς του ανθρώπους αναγκαία τρόφιμα και ρούχα στα σπίτια των φτωχών. Παρηγορούσε τους πενθούντες και φρόντιζε πρoσεκτικά τους νεκρούς. Αγαπούσε τα παιδιά, τα συμβούλευε στοργικά και τους μοίραζε απλόχερα δώρα. Έκρυβε πάντα τον εαυτό του και δεν ήθελε να φαίνεται και να τιμάται.Ο Γέροντας δεν ήθελε κανένας να φύγει από το μοναστήρι νηστικός. Μαγείρευε, φούρνιζε ψωμί και μοίραζε σε όλους ευλογία. Ήταν εργατικός, ακούραστος, ελεήμων και φιλάνθρωπος.

 ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΓΙΑΓΚΑΖΟΓΛΟΥ

  ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΣΕΝΕΚΛΙΔΗΣ

  ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΥ