Εργασία του Θρασύβουλου Γεωργιάδη

Ο άγιος Γεώργιος Καρσλίδης γεννήθηκε το 1901 στην Αργυρούπολη Πόντου και το βαφτιστικό του όνομα ήταν Αθανάσιος.Έμεινε από μικρός ορφανός και μάλιστα οι γονείς του πέθαναν την ίδια ημέρα. Όμως, αμέσως φανερώθηκαν τα σημεία της κλήσεως και της χάριτος. Γαλουχημένος από την ευσεβέστατη γιαγιά του με την παραδειγματική ποντιακή ευσέβεια, μόλις στάθηκε στα πόδια του και άρχισε να μιλάει έδειξε ότι διέφερε των άλλων παιδιών και ότι ήταν αφοσιωμένος στον Θεό. Παιδί ακόμα, προσεύχονταν συνεχώς και έκανε νηστείες.Το ίδιο πνευματική ήταν και η μικρή του αδερφή, Άννα.Μετά τον θάνατο της γιαγιάς του η μικρή Άννα πήγε να μείνει στους γείτονες,εκοιμήθη όμως σε νεαρή ηλικία,ο Αθανάσιος με το μεγάλο αδελφό του,πήγαν με τον παππού τους σε άλλη πόλη,εκεί ο Αθανάσιος ξενοδούλευε  και τα χρήματα τα έδινε στον αδελφό του.Βρέθηκε σε κάποιον τούρκο,που τον είχε για τσομπάνο,έβλεπε συνέχεια οράματα,μια μέρα είδε τρείς ιερωμένους και τους ακολούθησε γιατί του άρεσαν οι ψαλμωδίες τους και έχασε τα πρόβατα, το είπε στον τούρκο,αυτός óχι μόνο δεν τον τιμώρησε αλλά τον πήγε σε μια καταπακτή και του έδειξε μια ολόκληρη εκκλησία,ήταν κρυπτοχριστιανός,του είπε, εσύ είσαι για μοναστήρι.

         Μια μέρα που ο άγιος προσευχόταν μόνος του, του παρουσιάστικε ένας καβαλάρης και τον πήρε μαζί του,ήταν ο άγιος Γεώργιος Τροπαιοφόρος του οποίου το όνομα θα λάμβανε αργότερα και θα ήταν ο φύλακας του.

     Δόκιμος μοναχός έγινε σε ηλικία μόλις εννέα ετών.Η κουρά του σε Μοναχό έγινε το 1919  σε ηλικία 18 ετών και στην συνέχεια χειροτονήθηκε Διάκονος.

         Τις τραγικές ημέρες του διωγμού της Εκκλησίας από τους κομμουνιστές στην Γεωργία, ο νεαρός Ιεροδιάκονος συνελήφθη ως «εχθρός του λαού», υπέστη φυλακίσεις, ταπεινώσεις, ευτελισμούς, δημόσιες διαπομπεύσεις και ανήκουστους βασανισμούς. Καταδικάσθηκε μάλιστα σε θάνατο και τουφεκίστηκε, αλλά διεσώθη θαυματουργικώς!

        Το 1925 χειροτονήθηκε Πρεσβύτερος και Πνευματικός, ενώ το 1929 πήγε, μετά από πολλές περιπέτειες στη Σίψα της Δράμας, όπου έζησε τα τελευταία τριάντα, από τα πενήντα οκτώ χρόνια της ζωής του.

         Καταδικάσθηκε και πάλι σε θάνατο απο τους Βούλγαρους το 1941 και σώθηκε και πάλι θαυματουργικώς, για να συνεχίσει την Οσιακή του ζωή μέχρι την ημέρα της κοίμησης του,στις 4 Νοεμβρίου 1959.

          Το τελευταίο του καλοκαίρι ο άγιος το πέρασε όπως συνήθιζε στο Λιβαδερό.Επέστρεψε στο μοναστήρι τον Σεπτέμβριο.Τον επισκεύτηκε ένα πνευματικό του παιδί και ο γέροντας του μίλησε για τον επικείμενο θάνατό του και του έδωσε ένα ενθύμιο,λεγοντάς του ότι εγώ δεν θα είμαι εδώ στην γιορτή σου. Τότε το πνευματικοπαίδι του ,του είπε που θα είσαι γέροντα και του απάντησε μέχρι τότε εγώ δεν θα είμαι στην ζωή. Τον παρακάλεσαν να το μεταφέρουν στην Αθήνα για θεραπεία,αρνήθηκε επίμονα και είπε,”εγώ εδώ  πρέπει να πεθάνω”.

  Φώναξε αυτήν που τον φρόντιζε,μάνα Αργυρώ, έτσι την έλεγε και της ζήτησε να φωνάξει όλους τους γνωστούς του,για να τους αποχαιρετήσει και να της πεί,τις τελευταίες του επιθυμίες.Ζήτησε οι γυναίκες και τα κορίτσια να μην φορέσουν μαύρα, αλλά να βάλουνε μια άσπρη μαντήλα στο κεφάλι τους και τα κορίτσια μια άσπρη κορδέλα.Κανένας καθισμένος μέσα στην εκκλησία να είστε όλοι όρθιοι.Θα κάνετε φαγητά πέντε καζάνια και επτά φούρνους ψωμιά και θα κεράσετε όλο τον κόσμο,εσύ θα είσαι δίπλα  όταν θα με βάζετε στο μνήμα μετά απο τρεις μέρες, τρείς επίσκοποι να έρθουν,τρία μερόνυχτα να με κρατήσετε και θα σας δείξω πολλά σημεία.Τρείς φορές να με γυρίσετε γύρω απο το εκκλησάκι μου.Ζήτησε να τον ακουμπήσουν απευθείας στο χώμα και σε ερώτηση της μάνας Αργυρώς πώς θα ξέρουν ότι έχεις πεθάνει.;"Αν αυτά τα δύο κυπαρίσσια λυγίσουν επάνω μου έφυγα απο την ζωή αν δεν λυγίσουν, είμαι ακόμα ζωντανός".Έτσι και έγινε,με το που τον ακούμπησαν στο χώμα  τα δύο κυπαρίσσια λύγισαν επάνω του, ενώ πουλιά πετούσαν  πάνω απο τον τάφο του σαν ένδειξη λύπης για τον θάνατό του. Τον έθαψαν  ανάμεσα στα δυο κυπαρίσσια.Είχε αναφέρει οτι όταν φύγει θα τους βρεί συμφορά, θα τον ακολουθήσει ένα απο τα εφτά ορφανά απο μητέρα. Δυο μήνες μετά την κοίμησή του,σκοτώθηκε η μικρή τους αδελφή και στο φέρετρο που είχαν κάνει για τον όσιο,έβαλαν τη μικρή αδελφή για να την μεταφέρουν στο νεκροτομείο. Ήξερε πότε θα πέθαινε και τις τελευταίες 40 ημέρες δεν έτρωγε σχεδόν τίποτα,εκτός απο κάτι μικρά,πικρά αχλάδια όσο για να βρέχει λίγο το στόμα του.Ήταν χαράματα της 4ης Νοεμβρίου 1959 ημέρα Τετάρτη,στο λιτό και απέριττο κελλί του της ιεράς μονής Αναλήψεως του Σωτήρος που  ο ίδιος με πολλούς κόπους είχε ιδρύσει.Παρέδωσε ήσυχα,γαλήνια και αθόρυβα το πνεύμα του στον

 Κύριο και Θεό του.Ήταν 58 ετών.Η είδηση της κοιμήσεως του έγινε γρήγορα γνωστή και ας μην υπήρχαν τότε σύγχρονα μέσα ενημέρωσης.Έδωσε εντολές και για την εκταφή του,είπε οτι θα δώσει σημάδια για το πότε θα είναι η ώρα και ο σεβασμιώτατος κατά την εκταφή του θα είναι πόντιος. Όταν ανεπαύθη  και τον είχαν  νεκρό μέσα στο εκκλησάκι του,κάποιος είδε έναν  ολοφώτεινο Άγγελο να στέκεται στη άκρη του λειψάνου του.Όσοι ήταν άξιοι,τον είδαν,οι υπόλοιποι μόνο το άκουσαν.Απο το κελάκι του τα πνευματικά του παιδιά,έβλεπαν να λάμπει ένα φώς άυλο,υπερκόσμιο και δυνατό.Πήγαν στον σεβασμιώτατο να του αναφέρουν τις τελευταίες επιθυμίες του οσίου.Ο σεβασμιώτατος,επηρεασμένος απο κάποια πρόσωπα,ήταν σε όλα αρνητικός.Έτσι ετοίμασαν ένα πρόχειρο φέρετρο,που το έντυσαν εσωτερικά με μαύρο ύφασμα και το στήριξαν σε δυο καρέκλες κάτω απο τον πολυέλαιο της εκκλησίας.Τη νύχτα οι γυναίκες έκαναν αγρυπνία δίπλα στο λείψανό του.Το πρωί έγινε η ταφή του.Τελικά ο σεβασμιώτατος πείστηκε απο τον π.Βασίλειο και ήρθε στην εξόδιο ακολουθία.Έβγαλαν το νεκρό σώμα του οσίου απο το φέρετρο,για να το πάνε στον τάφο.Τελευταία στιγμή ξαναπαρακάλεσαν τον σεβασμιώτατο και επέτρεψε να αφαιρέσουν το φέρετρο.Τύλιξαν τον όσιο με τον ωραίο μανδύα του με τους  χρυσούς αγγέλους.Την ώρα που τον τοποθετούσαν στο μνήμα έφυγε ο “αέρας” απο το πρόσωπό του και οι παραυρισκόμενοι το είδαν που ήταν ωχρό ,φωτεινό και τα χείλη του κατακόκκινα.Ο κόσμος στην κηδεία ήταν πάρα πολύς. Είναι γεγονός πως ο όσιος ενώ περιστοιχιζόταν απο πολύ κόσμο που τον αγαπούσε,αισθανόταν μόνος του,μια αγία μοναξιά.Έλεγε''πολλά τα πρόβατα αλλά πολύ λίγο το γάλα''.Μ'αυτό ήθελε να πεί πολλοί οι πιστοί αλλά λίγοι πιστεύουν βαθιά. Τα χρόνια περνούσαν και στη μονή ήρθαν να μονάσουν αρκετές αδελφές,που έμελε να ζήσουν την ανακομιδή των λειψάνων του.Όλοι αναρωτιόταν πότε θα δώσει σημάδι.Η σοφή Γερόντισσα Ακυλίνα μαζί με τις υπόλοιπες μοναχές διατηρούσαν ακοίμητο το καντήλι του,αυτό συνεχίζεται  μέχρι και σήμερα δεν σβήνει ποτέ.  

 Τα πρώτα χρόνια όσοι επιχείρησαν να ανοίξουν τον τάφο του έφυγαν άπρακτοι,γιατί ο άγιος δεν τους το επέτρεψε.Αναφέρεται ότι και φωτιά βγήκε σε εκείνους που θέλησαν βιαστικά και επιπόλαια να πραγματοποιήσουν την εκταφή του.Η σοφή Γερόντισσα Ακυλίνα δεν βιαζόταν προσευχόταν και ανέμενε υπομονετικά.Την ημέρα που η σεπτή ιεραρχία της εκκλησίας της Ελλάδος επρόκειτο να εκλέξει επίσκοπο Δράμας,στην θέση του αειμνήστου κυρού Διονυσίου και στο άκουσμα ότι ο νέος τους επίσκοπος κ.Παύλος ήταν Πόντιος άρχισε να δίνει σημάδια.Ο νέος επίσκοπος ανακοίνωσε στις μοναχές τον διακαή του πόθο για την εκταφή του οσίου,γνώριζε καλά τον βίο του και του έτρεφε μεγάλη ευλάβεια.Περνούσαν τα χρόνια  δίχως να φαίνεται σημείο για την εκταφή του και κανείς δεν έπαιρνε κουράγιο να “βγάλει”τον Γέροντα.Τον οκτώβριο του 2005 έγινε η πρώτη αναφορά,στην επίσκεψη του στη μονή ανήμερα των Εισοδίων,ήρθε στη Γερόντισσα Ακυλίνα,ο Σεβασμιώτατος και ταπεινά είπε τον λογισμό του.Η γερόντισσα αποφασιστικά του είπε, σύντομα, να προλάβω και εγώ που είμαι μεγάλη.Έκαναν κάθε βράδυ παρακλήσεις στον γέροντα και κομποσχοίνια.Ο τάφος του ευωδίαζε που και που και ήρθαν όλα να γίνουν βολικά στην απόδωση της Υπαπαντής.Την παραμονή στις 4μ.μ. έκλεισε το μοναστήρι, με κομπρεσέρ,βαριό και πολύ προσευχή, μέσα στην παγωνιά και με χιόνι να πέφτει έγινε η αρχή,αλλά έσπασε το κομπρεσέρ και αρχίσανε οι λογισμοί. Το άλλο πρωί στις 4π.μ. έγινε η Ακολουθία,ήρθε και ο επίσκοπος να ευλογήσει το άγγιγμα του Αγίου. Ήταν 9 το πρωί, το τοπίο παγωμένο που θύμιζε Ρωσία απο όπου ήρθε,η ατμόσφαιρα αναστάσιμη!! Ήταν 9/2/2006, 46 έτη  μετά τη μακαρία κοίμησή του,που πραγματοποιήθηκε η ανακομιδή των τιμίων λειψάνων του.Ευωδίασε όλο το μοναστήρι!! Αυτό συμβαίνει και στη γιορτή του κάθε χρόνο!!                                      

Το γεγονός της αγιοκατατάξεως του οσίου πατρός ημών Γεωργίου αποτελεί σημαντικό σταθμό στην ιστορία της ιεράς Μητροπόλεως Δράμας,μετά την αναγνώριση της αγιότητος του,απο τον  Δράμας εθνοιερομάρτυρα Μητροπολίτου  Σμύρνης Χρυσοστόμου Καλαφάτη (1922). Μετά την ανακομιδή των αγίων λειψάνων όπου εφάνησαν ζωηρά τα σημεία της πλούσιας χάριτός του και τις δέουσες ενέργειες του Σεβασμιωτάτου  Μητροπολίτου Δράμας κ.Παύλου, προς την Ιερά  Σύνοδο της 31/8/2007 πρός το Οικουμενικό Πατριαρχείο,η αναγνώριση της αγιότητος  του οσίου Γεωργίου Καρσλίδη στις 18/3 /2008.    

Στις μέρες μας η ζωντανή παρουσία του ταπεινού ασκητού της Σίψας Γεωργίου Καρσλίδη είναι γεγονός. Πολλές οι μαρτυρίες των επισκεπτών καθημερινά. Έρχονται άρρωστοι και φεύγουν υγιείς, έρχονται άτεκνοι και επιστρέφουν με τα τέκνα τους για να προσκηνύσουν και να ευχαριστήσουν τον Άγιο,πολλά απο αυτά τα παιδιά παίρνουν το όνομα του Αγίου.

                                        

            

                                                                                    Θρασύβουλος Γεωργιάδης